Niets blijft duren

niet de vuren

niet de muren

van het ouderlijk huis

niet de kinderen in de straat

niet de vrienden 's avonds laat

niet de tuin in stille pracht

niet mijn zoon die gretig lacht

niet de vogels in de bomen

niet de dag die nog moet komen

niets blijft duren:

tenzij

die onrust diep in mij

dat onophoudelijk geruis

uit "gevoelig is mijn huid" (1983)

gilbert coghe

(xxxx)